over rode deuren

De entree van ons dak zag er meer dan schurftig uit, onze goeie mister Lim landlord vond het de voorbije drie jaar onnodig om daar ook maar een dweiltje te slaan, laat staan een nieuw likje verf tegen de muren te gooien. Hij vond het dus op zijn minst een goed plan, onze kuis- en schilderwerken.

Helaas was er ook de onderbuur, u weet wel, die van six feet distance, die kerel die vindt dat ik schoenen moet dragen. Toen hij de rood gelakte deuren zag, kreeg hij zowat een beroerte. “RED COLOR CAN NOT”, schreeuwde hij, “NOT IN SINGAPORE – YOU HAVE TO REPAINT – I DON’T LIKE”.

Stonden wij daar met een mond vol tanden. Ons van geen kwaad bewust. Rood is hier doorgaans een good luck color en ik las ergens dat een rode deur symbool staat voor “welcome”.

Helaas en al snel rinkelde de telefoon. Mister Lim. Of we de deuren konden herschilderen. “Red can not. Red is for temple. Red is for firestation.” Hij moest er zelf een beetje om lachen, die onderbuur en zijn fixaties.

En toen kleurden de deuren grijs. En kwam de onderbuur glunderend de liftdeur uitgestapt en volgde er alweer een in zijn ogen leerrijke les. “Red can not because red is the color of hooker place door.”

Sindsdien weet ik het duizend procent zeker, dat hij z’n mondgesnoerde chinese vrouw ergens heeft gekocht. Want anders lacht ge daar toch mee, met een rode “be welcome” deur?

hartzeer

dat vader en moeder niet komen
is ondertussen mijn kleinste zorg
vaders hart mijn grootste

iedereen troost me
zelfs moeder
die ontroostbaar is

maar het komt zeker goed
en ooit, op een mooie dag
kieper ik samen met vader
die voze Indiër van ons dak

mijn pronkstuk der junkart
wacht op u pa

Zunderday

Vorige week voelde ik me als een opgewonden eekhoorntje, nog een dikke week en ze zouden hier staan. Recht uit Lembeke, ma en pa. Bij alles wat ik deed of zag, dacht ik: dat gaan ze ook leuk vinden, hier nemen we ze mee naar toe – bijna het hele menu dat we voor hen zouden koken had ik in mijn hoofd. En Bali, natuurlijk Bali – de tickets zijn al gebookt sinds de dag ze me het heugelijke nieuws van hun komst meldden.
We zijn hier verwoed beginnen kuisen en schilderen en weggooien. Mijn ouders zijn heel propere mensen moet u weten, en na al die dakfeesten zagen onze kasten en muren nogal grauw – vol afdrukken van feesthanden en zelfs voeten. Ik wou niet dat moeder zich daar zou moeten over opwinden. Laat staan dat ik zou willen dat ze hier met spons en zeemvel de muren komt afschrobben. En pa: die vindt dat ik teveel brol verzamel. “Wanneer heb je dat nog laatst aangeraakt?”, vraagt hij dan. En als hij m’n dieppeinzende kop vervolgens ziet: “weggooien zussie, weggooien.”

Zo zijn wij hier dus dagen zoet geweest met de grote lente opkuis. Zoals de Chinezen het doen net voor Chinese New Year, maakten we alles klaar voor het nieuwe begin. Met ma en pa. Donderdag was ik ook naar mijn persoonlijke naaister gelopen, met een jurk die ik ooit van moeder kreeg maar die al jaren niet meer paste. Ik wou hem terug kunnen dragen, misschien zelfs voor het wederzien in de luchthaven. “Zunderday”, zei de naaister, toen ik vroeg wanneer hij klaar zou zijn. Zunderday.

Zunderday stond ik op en was er een mail. “Dag meiske”, zo begon moeder en als zij zo begint belooft dit doorgaans niet veel goeds … maar de koloniaal suste me, zei dat dokters altijd onderzoeken willen doen want die speizen de dokterskassa. Hij heeft gelijk, zo dacht ik, want die dokter van mijn pa is dezelfde arts die me liet opnemen wegens malaria-angst toen ik de eerste keer terug naar ’t vaderland terugkeerde. Ik had hoge koorts maar verzekerde hem dat er in mijn stad geen malaria is. Het zekere voor het onzekere nemen, zo noemde hij het. Zo moest het nu dus met vader ook wel zijn.

Ondertussen ligt mijn liefste pa in de kliniek – klaar voor een resem onderzoeken. In het slechtste geval volgt daarop een ingreep waar hij alleen maar beter kan door worden, maar dan mag hij de komende maanden niet vliegen. In het beste geval is hij tegen vanavond terug thuis om zijn valies te pakken … IK HOU HET HAAST NIET UIT VAN DE ZENUWEN … al is mijn hoop miniem.

Aldus loop ik sinds Zunderday egoïstisch triest. Omdat ik zo fel heb uitgekeken naar hun komst, omdat ik al weken aan het aftellen was, omdat ik hen zo graag zou omhelzen, OMDAT IK HEN WIL ZIEN, omdat ik ken zo dolbarstens graag wil meenemen in m’n leefwereld.

Zunderday ben ik gestopt met de opknapbeurt en heb ik de hele dag zitten janken, een vijver vol. ZE WAREN ER BIJNA, en nu lijken ze terug zo ver weg.

Maar Zunderday hoorde ik ook mijn broers. En mijn broers zijn fantastisch en die kunnen me dan toch wel doen lachen door al het bleiten heen. Mijn broers zijn de beste broers ter wereld.

Zunderday ben ik dan toch om mijn jurk gegaan en die heb ik dan aangetrokken speciaal voor ma.

Zunderday waren er ook mijn liefste vrienden, die langsgingen bij ma en pa. Ze zegden me dat mijn pa er eigenlijk heel goed uitzag en moeder ook. En dat het beter is zo. En dat uitstel geen afstel hoeft te zijn. Dat mijn ouders zeker komen, ooit …

Zunderday vroeg de koloniaal smekend of ik die voze roest Indiër nu ein-de-lijk ook zou weggooien.

En ik heb gezegd: “dinsdag, misschien, maar dan alleen als ma en pa vrijdag toch komen.”

mietje

hij vond het niet nodig,
speren door de kaken
of haken in z’n rug

Lord Murugan mocht al blij zijn
dat hij hem zijn haren schonk

la petite princesse de thaipusam

prinsessenjurken zijn wellicht een slechte reden
waarom ik het misschien een beetje jammer vind,
mijn docheterloos bestaan

stoer

ik denk niet dat het pijn doet
of misschien toch
maar dan een pijn
die hem evengoed
een onovertroffen voldoening
geeft

toeschouwers

thaipusam heeft veel weg van een kermiskoers
ze crossen ook, de offerdragers
van tempel naar tempel onder het toeziende oog
van duizenden al dan niet vrijwillige omstanders

offertocht

ze waren alweer met heel-heel veel voor de jaarlijkse offertocht,
bij momenten zag het er naar goede gewoonte een vleugje barbaars uit,
maar wat mij betreft blijft thaipusam het aandoenlijk mooiste feest
dat hier jaarlijks wederkeert

what a difference does it makes?

mooie vrouwen hier in asia
ook al zijn het mannen

bbc bavo

ik hoorde zijn stem
en bedacht dat hij een grijzige man moest zijn,
fijn gezicht, slecht van zicht
de bavo claes van great britain

‘welcome you are listening to bbc world’
zegde hij ernstig
en ik luisterde braaf
kijkend naar de bomen,
naar de gele strepen
op de weg van changgi airport.

Hij las het nieuws voor,
gaf les over Haïti
en deelde kurkdroog mee
dat er na 2 weken
nog een kloppend hart was gevonden
NA TWEE WEKEN!

Ik probeerde me dat voor te stellen:
14 dagen & 14 nachten
onder de brokken
hongerig vermorzeld
h 2 0 – loos
help mij!
mama!
uitgeput verschrompeld
uitgebonkt en slaagkansloos
onklinsch dood, eigentlijk

maar toen was er
hoera en terug
bbc bavo,
die haalde me uit gedachten
omdat zijn tong ongelukkig viel
over de naam Liège

Liège klonk best wel exotisch
in het fransengels van bbc bavo
maar verder:
geen fijn nieuws