Adieu

Droevig en in de rouw om een groot verlies.

Mijn groene Italianer, mijn vriend en oerrijtuig is heengegaan.

Niet verongelukt maar gestolen.

Uit ons huis dan nog wel. 

Terwijl we lagen slapen dan nog wel.

De koloniaal zegt dat we een nieuwe fiets gaan kopen.

Maar ik ben ontroostbaar.

Mijn fietske was niet zomaar een fietske.

Het was een  oerdegelijk goed,

snel en licht,

met een rinkelende bel

en een kalfslederen zadel in rood-wit

een jaren zestig pronkstuk,

en ondanks het opstekende roest nog steeds in topconditie.

Mijn groene Italianer was mijn enigste bezit.

Nu heb ik niets meer.

Alleen verdriet. En nog steeds koorts.