China

morgen trekken we naar China
en als ik de koloniaal mag geloven
zal de communicatie aldaar en met de plaatselijke bevolking
niet altijd even vlot verlopen

we gaan fabrieken schieten,
van Beijing over Tianjing
naar Shenyang en dan Nanjing en Zhangiagang
met als eindbestemming Shanghai
portretten van de arbeiders,
van de bazen en de secretaressen
luchtfoto’s van waterplants en rokende schouwen

Dex heeft me gisteren een spoedcursus Chinees gegeven
14 woorden
waarmee ik het ga moeten doen

“xie xie” zal ik zeggen
als dank u wel
en “zhe shou?” vraag ik
als ik moet piesen

in Shenyang is het -7
ik heb al lang geen winter meer gevoeld
de laatste keer is me dat trouwens niet zo goed bevallen
maar nu,
met mijn lange onderbroeken en wollen lijvekes van Mustafa
en de dikke onverslijtbare en zelfgebreide kousen van meme kaprijke
ben ik klaar voor alles

dodendag (2)

hoe ouder je wordt
hoe minder je denkt
dat de mensen om je heen
op een resonabele leeftijd
doodgaan

dodendag

vandaag is het dodendag
maar als kind herdachten wij de doden
altijd op de dag van de heiligen
en dat vond ik niet abnormaal
omdat ik pepe kaprijke
beter had gekend dan de heilige antonius
en omdat pepe kaprijke mijn peter was

de heilige antonius
is trouwens de enige heilige
op wie ik ooit een beroep heb gedaan,
meerdere beroepen zelfs
en ik ken hem
dankzij bobonneke
want als bobonneke iets niet vond
brandde ze een kaarsje bij zijn porseleinen beeltenis
en moesten wij een gebidje doen
bobonneke liep soms met een bezem achter me aan
en ze droeg pantoffels met ponponnetjes

pepe maldegem
is de enige van m’n grootouders
die alleen gestorven is
en pepe maldegem
die zei tot z’n tachtigste lang
dat ie de wijn nooit zou laten
liever een korter leven met
dan jaren zonder
pepe maldegem
stookte vuurtjes in z’n provencetuin
tijdens mistralerige winden
en na de dood van bobonneke nam hij een lief
‘t was wellicht maar niet alleen
uit liefde voor bobon
dat we haar niet moesten,
dat zagerige lief
die vond dat ze zich met ons leven moest bemoeien
ook al kenden we haar niet
en ook al wilden we ze vooral niet kennen
en ook al gaven we uiteindelijk toe
dat het wel een braaf mens was

pepe maldegem heeft het uiteindelijk afgemaakt
misschien omdat hij te weinig rouwtijd had genomen
misschien omdat hij het ook vond
dat ze zaagde
of omdat het een heel gedoe was
zo’n lief op je achtenzeventigste

toen pepe maldegem in zijn badkamer stierf
bleef alleen meme kaprijke over
die uiteindelijk toonde hoe het mooi sterven is
als op je 93ste je hart op is

mijn moeder praat soms tegen haar
in gedachten
terwijl ze de strijk doet
en niet alleen
op dodendag

postkaart

dit is een stukje van een postkaart
dit is
” a young man who found a shop but didn’t tell anybody because he didn’t want the shop to became popular. when the shop went bankrupt a little later, he kept on wondering wheter he’d made a mistake”

van Kin Shiotani

kassa

Daarnet slenterde ik op blote voeten naar de winkel, een kleine middenstandszaak met een albino winkelmeisje. De asfaltweg voelde aan als een heet stoombad en de verdwaalde kiezelsteentjes bleven plakken aan m’n warme voeten.

Ik geef het toe, voor een stuk ging ik om die ene enveloppe van 30 cent om haar terug te zien. Om te observeren of ze zijn dochter kon zijn. Om haar helblauwe, verschrikte ogen te zien. Om nog eens naar haar stem te luisteren, die precies uit een duistere grot is ontsnapt. Toen ze de eerste keer tegen me sprak klonk ze als iemand die in geen twintig jaar een woord had gezegd. En dat voelde ruw, hard maar vooral heel pijnlijk.

Daarnet kocht ik een pakje lange, een pakje korte en 1 bruine enveloppe , en omdat twijfel tijd rekt had ik lang over die grote aankoop nagedacht terwijl de koud blazende aircons mijn tropengemoed verkilden.

Maar vandaag zei ze niets. Met een maniakale aandacht maakte ze stapels en stapels fotokopieën en keek ze niet 1 keer op terwijl hij een cliente uitleg gaf over de grammages van al zijn papier.
‘Three dollar and 10 cent’, zei hij, toen hij m’n omslagen uiteindelijk in een plastic zakje stak.
“Three dollar will do.”
Terwijl ik een verfrommeld biljet van 5 uit m’n achterzak grabbelde, bedacht ik dat dit het verschil is tussen de kassa in een grootwarenhuis en de kassa van een kleine buurtwinkel met een vader achter de kassa en een vreemd meisje tussen de rekken.

de nieuwste hype in bishan park

rush

al maanden verheug ik me op deze trip
en nu is hij er heel plots
en vraag ik me af of ik nog snel om gummielaarzen moet lopen
er zijn overstromingen en tyfonen daar waar wij gaan
zondvloed
we gaan naar cambodia
en deze keer niet voor vertier…

het huis aan de overkant

Al enkele dagen horen we geen stainless steel gerommel meer
de mooie en bedrijvige winkel is weg – foetsie – alsof hij er nooit is geweest
we horen slijpschijven, hamers, drilboren
en op de verdieping ter hoogte van ons dak
zijn ze kruipkotjes aan het maken
nette, frisse kames met aircon.
Gloednieuw.
Er waren al een hele tijd geen bewoners meer te spotten
doorgaans werd daar een bende constructionworkers te slapen gelegd,
of een groep Indonesiche meiden – het balkon altijd overpuilend van de propere was

Gezien de aircons
zal er geen nieuwe lading contruction workers arriveren
zo vermoedt de koloniaal
noch een dozijn vers ge-importeerde meiden
gezien de aircons
vrezen wij voor wit
voor toeristen
voor een hotel
en dat is
geen geruststellende gedachte

dinsdag

het is vijf uur achtendertig en we zijn net terug van een gloednieuw hotel in de cbd – de cbd is het central business district van singapore en in de cbd staan er heel veel wolkenkrabbers en hotels en de mannen lopen er in maatpak met kalfslederen aktetassen over het trottoir en de vrouwen paraderen er in deux piecekes en met opzichtige sjakosjen van Louis Vuitton of Prada door de straten op weg naar een calorie-arm lunchadres. Of naar hun geairconde desk, dat kan ook.

Als ik in die buurt kom,
duw ik op een knop in mijn hoofd
en zie ik alles in slow motion.
(en telkens weer
vraag ik me af
wat ge daar nu mooi kunt aan vinden,
aan zo een beletterde
Louis Vuitton sjakosj)

Dat hotel was uitgekozen als locatie voor een fotoshoot van een vrouwelijk parlementslid.
Nu moet ik bekennen dat ik deze namiddag wel de moeite had genomen om mijn deftigste broek aan te trekken voor deze politieke ontmoeting.
Het is een stoeme afwijking, dat ik mezelf soms deftig wil voordoen – ik doe dat denk ik, omdat het mij zo is aangeleerd – nadat mijn vader eens had gevraagd of ik eerlijk waar “ZO” een dokter was gaan interviewen.
“Ge ziet er uit alsof ge komt van den oorlog,” zei hij toen we elkaar die keer ontmoetten voor lunch in brussel. Sinds die dag denk ik – met wisselend succes – al eens na over een gepaste garderobe .

Dat parlementslid,
dat had streken.
Eerst liet ze de interviewster,
de rooms division manager,
de general manager,
de portiereuze,
ons,
en haar eigenste personal assistant
anderhalf uur wachten op haar komst.

we hebben die tijd nuttig gespendeerd met dat stukje rooms division manager om kamers te bezichtigen die suitable konden zijn voor een foto en een tete a tete.
De rooms division manager had zijn favoriete kamer getoond, voorzien van open badkamer, riant dakterras en borrelende openluchtjacuzzi.
Vooral de technische snufjes irriteerden me, zo van die knoppen waar ge op duwt en de gordijnen rollen dicht of er begint lavendelgeur uit de muren te spuiten terwijl ge eigenlijk gewoon het licht wou uitdoen.

Bon, de lobby, die bleek fotografisch wel heel interessant – ik heb daar de verschillende sofa’s uitgeprobeerd en de abstract vormgegeven bank in wit koevel vond ik niet slecht. De ruimte was een opvallende mengeling van te blinkend industrieel en overdone design.
Slechte, bombastische combinaties in felle kleuren en lelijke bloemenkussens die er wellicht vintage moesten uitzien. Maar dat allerminst waren.
De general manager vertelde met zijn germaans accent dat we hier te doen hadden met Italian concept design.
De koloniaal en ik waren het echter gloeiend eens dat het eerder een geval van uit-de-hand-gelopen Italiaanse-vlammende-tapetten-vormgeving betrof, een statement waarmee we overigens niets verkeerd bedoelden.
De germaan heeft ons toen een koffie geoffreerd die men daar serveerde met ongewoon klontjessuiker en zo ging het wachten op de politica vrij snel voorbij.

Dat mens komt uiteindelijk-ein-de-lijk binnen en iedereen buigt zich zowat een lumbago voor haar en zij zegt kortweg dat de foto niet in de lobby mag genomen worden omdat ze een publiek figuur is en iedereen naar haar zal kijken terwijl er naast enkele pinguïns niemand aanwezig was – slechte tijden in de sector wist ik van de germaan. Vooral dat de interviewster zelfs niet probeerde om mevrouw te overtuigen om te figureren in die fotogenieke ruimte vond ik frappant. En onbegrijpelijk, dat ook. Een private room diende het te zijn. En just give me a second, zei ze toen. I have to pi. Stonden we alweer op haar te wachten.

Nu heb ik ook wel eens last van een moeilijke stoelgang, de tijd die zij nodig had, was fenomenaal. Vrouwen zijn hier doorgaans vertrouwd met enige toiletopsmuktijd, maar zelfs de singaporese interviewster werd een beetje ongerust en vroeg aan de personal assistant of die toch eens wou gaan chekken in de naar frangipanegeurende toiletten, hoe het daar zat met dat stuk pretentie. Ze kwamen vijf minuten later samen te voorschijn. En die halve minister kon er gewoon niet glad gestrekener uitzien dan voordien, dus ik zag ook geen verschil – laat staan verbetering qua voorkomen. Ze droeg ook nog steeds dat beige mantelpakje met daaronder een roze, strenge bloes, bruinige panty’s en versleten donkerblauwe nonnenschoenen. Op dat vlak had ze minder streken, dan je hier doorgaans ziet.

Maar ze vond zichzelf wel heel belangrijk – zoals doorgaans -
en ze wilde dan toch eerst nog een cappuccino drinken voor we aan de shoot begonnen
en toen deed ze ook nog wat gewichtig tegen de rooms division manager,
en toen kreeg ze telefoon
en toen
moest ze weg
en werd het interview uitgesteld
naar volgende week.

Maar de foto hebben we.
En die moogt ge niet zien.

..

ondertussen
is het 1 uur zesendertig,
woensdagochtend.

Na geslenter door de buurt,
heerlijk vegetarisch
genoeg wijn,
een beetje cava
en vooral
les filles
rijp
voor een lange tijd in bed

nu dus
naar de beminnelijke zijde
van mijn helende koloniaal

roosjes

in een vlaag van zinsverbijstering
hebben de baljurkdames van beneden
me duidelijk
verkeerdelijk
ge-inspireerd

rode satijnen muiltjes
met een roosje op
slik doe ik
als ik naar m’n voeten kijk