morgen trekken we naar China
en als ik de koloniaal mag geloven
zal de communicatie aldaar en met de plaatselijke bevolking
niet altijd even vlot verlopen

we gaan fabrieken schieten,
van Beijing over Tianjing
naar Shenyang en dan Nanjing en Zhangiagang
met als eindbestemming Shanghai
portretten van de arbeiders,
van de bazen en de secretaressen
luchtfoto’s van waterplants en rokende schouwen

Dex heeft me gisteren een spoedcursus Chinees gegeven
14 woorden
waarmee ik het ga moeten doen

“xie xie” zal ik zeggen
als dank u wel
en “zhe shou?” vraag ik
als ik moet piesen

in Shenyang is het -7
ik heb al lang geen winter meer gevoeld
de laatste keer is me dat trouwens niet zo goed bevallen
maar nu,
met mijn lange onderbroeken en wollen lijvekes van Mustafa
en de dikke onverslijtbare en zelfgebreide kousen van meme kaprijke
ben ik klaar voor alles

martina ken ik sinds mijn eerste dag in singapore
we deelden toen een huis
en maakten ruzie over de afwas

nu gaat ze weg
naar parijs
voor de liefde
voor haar alex,
die dit liedje zingt

ik ben blij voor haar
omdat ik weet wat het is
vliegen over de zee
naar die ene
die het helemaal is

en ik zal haar missen,
dat ook

hoe ouder je wordt
hoe minder je denkt
dat de mensen om je heen
op een resonabele leeftijd
doodgaan

vandaag is het dodendag
maar als kind herdachten wij de doden
altijd op de dag van de heiligen
en dat vond ik niet abnormaal
omdat ik pepe kaprijke
beter had gekend dan de heilige antonius
en omdat pepe kaprijke mijn peter was

de heilige antonius
is trouwens de enige heilige
op wie ik ooit een beroep heb gedaan,
meerdere beroepen zelfs
en ik ken hem
dankzij bobonneke
want als bobonneke iets niet vond
brandde ze een kaarsje bij zijn porseleinen beeltenis
en moesten wij een gebidje doen
bobonneke liep soms met een bezem achter me aan
en ze droeg pantoffels met ponponnetjes

pepe maldegem
is de enige van m’n grootouders
die alleen gestorven is
en pepe maldegem
die zei tot z’n tachtigste lang
dat ie de wijn nooit zou laten
liever een korter leven met
dan jaren zonder
pepe maldegem
stookte vuurtjes in z’n provencetuin
tijdens mistralerige winden
en na de dood van bobonneke nam hij een lief
‘t was wellicht maar niet alleen
uit liefde voor bobon
dat we haar niet moesten,
dat zagerige lief
die vond dat ze zich met ons leven moest bemoeien
ook al kenden we haar niet
en ook al wilden we ze vooral niet kennen
en ook al gaven we uiteindelijk toe
dat het wel een braaf mens was

pepe maldegem heeft het uiteindelijk afgemaakt
misschien omdat hij te weinig rouwtijd had genomen
misschien omdat hij het ook vond
dat ze zaagde
of omdat het een heel gedoe was
zo’n lief op je achtenzeventigste

toen pepe maldegem in zijn badkamer stierf
bleef alleen meme kaprijke over
die uiteindelijk toonde hoe het mooi sterven is
als op je 93ste je hart op is

mijn moeder praat soms tegen haar
in gedachten
terwijl ze de strijk doet
en niet alleen
op dodendag

dit is een stukje van een postkaart
dit is
” a young man who found a shop but didn’t tell anybody because he didn’t want the shop to became popular. when the shop went bankrupt a little later, he kept on wondering wheter he’d made a mistake”

van Kin Shiotani

eindelijk klaar
vanavond wordt hij voorgesteld
op een charity event
de koloniaal heeft als een bezetene ge-edit
en we zijn best trots
op onze promofilm voor the temple garden foundation

en vooral: hun manier van werken spreekt me enorm aan
ze gooien niet gratuit met kilo’s rijst en medicijnen naar de armen
ze trachten
de mensen sterker te maken,
bewuster,
slimmer,
en zelfstandig.

bij ons in de buurt
kunt ge de sleutel
van uw autokoffer
laten bijmaken rond 10 in de avond
en op zich
is dat naast praktisch
een goed alternatief
voor slechte televisie

je krijgt er geuren bij
geluiden
en muziekjes
maar vooral
zijn aandoenlijk gezicht
vol passie en miserie
vol ondeugd ook

steeds meer loop ik door little india
met een bezorgd hart
omdat ik niet wil dat ambachten
zoals de zijne hier verdwijnen
ten behoeve
van een nog sterieler singapore

Daarnet slenterde ik op blote voeten naar de winkel, een kleine middenstandszaak met een albino winkelmeisje. De asfaltweg voelde aan als een heet stoombad en de verdwaalde kiezelsteentjes bleven plakken aan m’n warme voeten.

Ik geef het toe, voor een stuk ging ik om die ene enveloppe van 30 cent om haar terug te zien. Om te observeren of ze zijn dochter kon zijn. Om haar helblauwe, verschrikte ogen te zien. Om nog eens naar haar stem te luisteren, die precies uit een duistere grot is ontsnapt. Toen ze de eerste keer tegen me sprak klonk ze als iemand die in geen twintig jaar een woord had gezegd. En dat voelde ruw, hard maar vooral heel pijnlijk.

Daarnet kocht ik een pakje lange, een pakje korte en 1 bruine enveloppe , en omdat twijfel tijd rekt had ik lang over die grote aankoop nagedacht terwijl de koud blazende aircons mijn tropengemoed verkilden.

Maar vandaag zei ze niets. Met een maniakale aandacht maakte ze stapels en stapels fotokopieën en keek ze niet 1 keer op terwijl hij een cliente uitleg gaf over de grammages van al zijn papier.
‘Three dollar and 10 cent’, zei hij, toen hij m’n omslagen uiteindelijk in een plastic zakje stak.
“Three dollar will do.”
Terwijl ik een verfrommeld biljet van 5 uit m’n achterzak grabbelde, bedacht ik dat dit het verschil is tussen de kassa in een grootwarenhuis en de kassa van een kleine buurtwinkel met een vader achter de kassa en een vreemd meisje tussen de rekken.

dat arichtecturale megawonder,
de tempels van angkor wat
doen – naar het schijnt -
je ogen smelten

ik heb totnogtoe en niet
toevalligerwijs
alleen het bier
tot mij genomen

en wacht
op ma en pa
om ze dan toch
in het echt te zien