ga maar eens met uw hoofd
boven zo’n stoomketels hangen
een week lang
bij rukwinden en slagregens
tussen blindmakende smog
of bijtende vrieskou

industrieel afvalwater stinkt
de fabrieken die we in china bezochten
reinigen zo’n water
met allerhande ingewikkelde processen
en rare machines
en dat stinkt ook
en aan het eind van de dag
stinkt ge dan zelf
terwijl het gewassen water
terug naar zee stroomt
en niet meer stinkt

als de post alweer een pakje
niet aflevert
maakt me dat toch wel triest

u moet weten dat ik van de post
gebruik maak
om mijn taak als verre suikertante
enthousiast te volbrengen

dat blijf ik althans proberen
maar ze werken tegen,
daarbij de post

ik vraag mij af op wie
kwaad te moeten zijn
de sing post
dan wel de bel post
en ik vrees
vooral
de bel post

dat komt door een nieuwsbericht

en na het lezen van
die mededeling
in de belgische media
had ik
uit voorzorg
met een dikke, zwarte
en bedwelmend geurende alcoholstift
op de bruine enveloppe
geschreven,
dat ze er van moesten blijven

Gelieve dit pakje niet te stelen
want u kunt er toch niets mee doen

ik had het vriendelijk gevraagd
met een dank u wel en al
maar het heeft
geen zier geholpen

ik vraag me af wat ze er mee gaan doen
met het roze-olifant-meisjes-sjakojske
en het nootjes- doodhoofd- T-shirt
waarop “DANGER! MINES” geschreven staat

na een soortgelijk
nieuwsbericht
in de sing media
zou geen enkele post beamte
het hier nog durven

u heeft lef,
daar bij de bel post
of meer rechten
dat kan ook

naar men zegt
kan je de wereld beter bekijken
als het koud is
heel veel tijd heb ik me afgevraagd
of dat in mijn bevroren toestand
effectief zo was
maar verkleumd,
met een non-stop bibberend lijf,
bijna dode vingers
en mijn muts half over mijn ogen gezakt
zag ik vooral mist,
smog en andere bibberende mensen
chinezen dan
die niet hoffelijk zijn
slurpen uit hun bord
spugen op de grond
en je haast omver duwen
omdat zij eerst op de trein willen zijn

wat ik mooi vond in de steden
was dat je heel veel oude mensjes zag
goed en wel verrimpeld
aan de arm van hun iets minder verrimpelde dochter
in het westen liggen zulke mensjes
doorgaans in een vergeten bed

de wijn werd geserveerd met nodige poeha
in de kleinste kristallen likeurglazen
alsof je ging je lippen zetten
in een dertiende eeuwse
drinkschat
zo voelde het
in de keizerlijke koude private room
waar kortgerokte diensters met oorverwarmers aan
het eten sierlijk op de draaitafel gooiden
terwijl ze lonkten naar de koloniaal
de fabrieksbaas keek genoegzaam
en ook hij had zijn dikke winterjas niet uitgedaan
voor dit avondmaal

in China mag je roken in de taxi
en de chauffeurs spreken geen letter Engels
ze kijken je aan alsof je komt van Mars
terwijl jij denkt dat zij het zijn
die van een ander universum komen

zelf had ik aantrek van twee blozende jonkheren
op een brommertje
in een grauw grijs donker far west dorp
ze lachten alsof ik zag eruit als een formidabel wereldwonder
You’re Big! Big! Big! Big!
ze klopten met hun handen op het achterzadel
mocht ik zomaar mee
Big! Big! Big!
ze wilden een kus
maar die kregen ze niet

heel zielig was de italiaanse textielmachien specialist
die we ontmoetten in een zeldzame bar met de verwarming aan
hij had geen vingers meer
maar vooral
hij woont en werkt in china
ver van zijn italiaanse mama
ver van iedereen
hij zat daar eenzaam aan de bar
met de zoveelste whisky tussen zijn vingerloze handen
zo verwarmde hij z’n hart
zo vierde hij z’n verjaardag
na een poosje zakte hij van zijn kruk
knock out tegen de vloertegels
een verjaardagsfeest om nooit te vergeten
zelf waren wij, als zijn enige gasten,
ook redelijk beschonken
en de volgende ochtend
besefte ik
dat koude
wel degelijk een voordeel heeft,
koude
is de ideale katervermorzelaar

de laatste dag in china
heeft president obama ons bijna van de baan gereden
met zijn sjieke zwarte slee
en gisteren las ik
dat mister populair daar in shanghai geijverd heeft
voor een onbeperkte toegang tot internet
want de chinezen hebben geen toegang tot facebook
ze kunnen geen youtube filmpjes bekijken
en geen vlaams leren met behulp van mijn educatieve blog
onverantwoord is dat

toen ik nog een klein braaf meisje was
gingen wij op zondag wel eens eten
bij den chinees in de stationstraat
ik at toen graag nasi goring
en kippeblokjes in zoetzure saus

vorige week heb ik ondervonden
dat den chinees uit de stationstraat
er eigenlijk niets
maar dan ook niets van kent
en dat zijn eten
in de verste verte iets te maken heeft
met de echte chinese cuisine
die ik de afgelopen week
weldadig
en stokjes-onhandig
heb ontdekt

nu moet ik wel toegeven
dat net die ene vis
absoluut slecht smaakte
alsof hij had gezwommen
in een industrieel-afvalwater-reservoir

morgen trekken we naar China
en als ik de koloniaal mag geloven
zal de communicatie aldaar en met de plaatselijke bevolking
niet altijd even vlot verlopen

we gaan fabrieken schieten,
van Beijing over Tianjing
naar Shenyang en dan Nanjing en Zhangiagang
met als eindbestemming Shanghai
portretten van de arbeiders,
van de bazen en de secretaressen
luchtfoto’s van waterplants en rokende schouwen

Dex heeft me gisteren een spoedcursus Chinees gegeven
14 woorden
waarmee ik het ga moeten doen

“xie xie” zal ik zeggen
als dank u wel
en “zhe shou?” vraag ik
als ik moet piesen

in Shenyang is het -7
ik heb al lang geen winter meer gevoeld
de laatste keer is me dat trouwens niet zo goed bevallen
maar nu,
met mijn lange onderbroeken en wollen lijvekes van Mustafa
en de dikke onverslijtbare en zelfgebreide kousen van meme kaprijke
ben ik klaar voor alles

martina ken ik sinds mijn eerste dag in singapore
we deelden toen een huis
en maakten ruzie over de afwas

nu gaat ze weg
naar parijs
voor de liefde
voor haar alex,
die dit liedje zingt

ik ben blij voor haar
omdat ik weet wat het is
vliegen over de zee
naar die ene
die het helemaal is

en ik zal haar missen,
dat ook

hoe ouder je wordt
hoe minder je denkt
dat de mensen om je heen
op een resonabele leeftijd
doodgaan

vandaag is het dodendag
maar als kind herdachten wij de doden
altijd op de dag van de heiligen
en dat vond ik niet abnormaal
omdat ik pepe kaprijke
beter had gekend dan de heilige antonius
en omdat pepe kaprijke mijn peter was

de heilige antonius
is trouwens de enige heilige
op wie ik ooit een beroep heb gedaan,
meerdere beroepen zelfs
en ik ken hem
dankzij bobonneke
want als bobonneke iets niet vond
brandde ze een kaarsje bij zijn porseleinen beeltenis
en moesten wij een gebidje doen
bobonneke liep soms met een bezem achter me aan
en ze droeg pantoffels met ponponnetjes

pepe maldegem
is de enige van m’n grootouders
die alleen gestorven is
en pepe maldegem
die zei tot z’n tachtigste lang
dat ie de wijn nooit zou laten
liever een korter leven met
dan jaren zonder
pepe maldegem
stookte vuurtjes in z’n provencetuin
tijdens mistralerige winden
en na de dood van bobonneke nam hij een lief
‘t was wellicht maar niet alleen
uit liefde voor bobon
dat we haar niet moesten,
dat zagerige lief
die vond dat ze zich met ons leven moest bemoeien
ook al kenden we haar niet
en ook al wilden we ze vooral niet kennen
en ook al gaven we uiteindelijk toe
dat het wel een braaf mens was

pepe maldegem heeft het uiteindelijk afgemaakt
misschien omdat hij te weinig rouwtijd had genomen
misschien omdat hij het ook vond
dat ze zaagde
of omdat het een heel gedoe was
zo’n lief op je achtenzeventigste

toen pepe maldegem in zijn badkamer stierf
bleef alleen meme kaprijke over
die uiteindelijk toonde hoe het mooi sterven is
als op je 93ste je hart op is

mijn moeder praat soms tegen haar
in gedachten
terwijl ze de strijk doet
en niet alleen
op dodendag

dit is een stukje van een postkaart
dit is
” a young man who found a shop but didn’t tell anybody because he didn’t want the shop to became popular. when the shop went bankrupt a little later, he kept on wondering wheter he’d made a mistake”

van Kin Shiotani